Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

Κράτος, καταβολές και ρόλος

Στην αριστερά υπάρχει πολλές φορές η παρανόηση του κράτους ως όργανο, εργαλείο καταπίεσης της άρχουσας τάξης. Αν πάρουμε σαν δεδομένη μια τέτοια άποψη καταλήγουμε σε μια χονδροειδή αντίληψη που ταυτίζει το αστικό, ταξικό κράτος με την άρχουσα τάξη.

Έτσι, αρχικά, οδηγούμαστε στο λανθασμένο συμπέρασμα ότι το κράτος είναι "προϊόν", "δημιούργημα" της καταπιεστικής βούλησης της άρχουσας τάξης. Παρουσιάζεται δηλαδή ως ένα ενιαίο υποκείμενο, άκαμπτο, και με ενιαία δομή, παραβλέποντας την σχετική αυτονομία του.

H αυτονομία αυτή, είναι απαραίτητη προϋπόθεση:

 Πρώτον για τον προσδιορισμό της κοινής συνισταμένης των επί μέρους μερίδων της (καθώς τα συμφέροντα κάθε μιας από αυτές, ενδέχεται να σε αντινομία με των άλλων).

Δεύτερον για την πραγμάτωση των κοινών συμφερόντων της άρχουσας τάξης, που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν ικανοποιητικά αν δεν καλυφθούν από τον μανδύα του γενικού συμφέροντος.

Έπειτα, υπό αυτή την οπτική θα αναγκαστούμε να αναγνωρίσουμε ότι δεν μπορεί παρά να υπάρξει παρά μόνον μία άρχουσα τάξη, διαχρονικό υποκείμενο της ιστορίας και δημιουργός του κράτους, κατά μια αντίληψη που αναγνωρίζει, την ύπαρξη μέσα σε έναν κοινωνικό σχηματισμό αποκλειστικά δύο τάξεων: της άρχουσας και της αρχομένης. Ωστόσο η ίδια η σύνθεση και ο χαρακτήρας της άρχουσας τάξης, είναι ευμετάβλητοι και προσδιορίζονται ανάλογα με τα δεδομένα ιστορικά και κοινωνικά πλαίσια. Επιπλέον οφείλουμε εκ των πραγμάτων να αναγνωρίσουμε την ύπαρξη πολλών τάξεων από τις οποίες, δύο απλώς συγκεντρώνουν τις κύριες πολιτικές αντιθέσεις που αποτυπώνονται στην ταξική πάλη.

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Το κόμμα, οι μεταλλάξεις, η αποτυχία ;

του Λευτέρη Καρχιμάκη

Ιστορικά, παράλληλα με το βάθεμα της όποιας κρίσης (πολιτικής,οικονομικής, κοινωνικής)  παρατηρείται, η διεύρυνση ενός πολιτικού κενού και η βίαιη διακοπή της "κανονικότητας" πράγμα που δίνει την δυνατότητα στα αριστερά κόμματα να παρακάμψουν τους ιδεολογικούς συσχετισμούς στην κοινωνία και να κατακτήσουν την κυβέρνηση.

Την ίδια στιγμή η ηγεμονική τάξη ή μερίδα της που κυριαρχεί στο κράτος θα ενεργοποιήσει δικλείδες ασφαλείας και θα εκμεταλλευτεί ατέλειες στον κορμό οργάνωσης ενός αριστερού αντιπαραδείγματος άσκησης πολιτικής που κατά βάσει είναι το κόμμα. Αυτό παλαιότερα όταν δεν υπήρχε ορατή εναλλακτική που να προσφέρει την διέξοδο της αστικής διακυβέρνησης γινόταν με την βίαιη κατάπνιξη αριστερών κυβερνητικών εγχειρημάτων.

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

"Για τον σοσιαλισμό προς τα πού ;"

του Λευτέρη Καρχιμάκη

Η ίδια η έννοια του σοσιαλισμού δεν μπορεί να περιγραφεί πλήρως. Αυτό οφείλεται ακριβώς στο γεγονός, ότι κανείς δεν έχει βιώσει πτυχές της ζωής σε ένα πραγματικά σοσιαλιστικό περιβάλλον, πέραν της οικονομικής δομής που ίσως μπορεί να αποτυπωθεί, όπως οι σχέσεις που δημιουργούνται και εξελίσσονται στο κοινωνικό, το πολιτικό, ακόμα και το διοικητικό πεδίο.

Επομένως, ο ίδιος ο δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό δεν μπορεί να έχει ένα συγκεκριμένο οδικό χάρτη, παρά μόνο οδοδείκτες. Το γεγονός αυτό ενισχύεται από ακόμα έναν παράγοντα, ότι τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του αστικού κράτους καθώς και οι ταξικοί συσχετισμοί μέσα σε αυτό, είναι ευμετάβλητοι, επόμενο είναι λοιπόν να αλλάζει και η τακτική που θα πρέπει να ακολουθήσουμε για να επιτύχουμε τον στόχο μας,

Παρόλα αυτά η εξίσωση που πρέπει να λύσουμε δεν περιέχει μονάχα μεταβλητές αλλά και ορισμένες σταθερές τις οποίες οφείλουμε να ορίσουμε και να αναλύσουμε .

Ένα από τα βασικά πεδία σύγκρουσης στον δημοκρατικό δρόμο είναι το κράτος.